Hoe mijn comeback sinds mijn fietsongeval al verlopen is...

Focus op genieten

Het opnieuw opbouwen na het ongeval in april verliep niet zo vlot als misschien lijkt. Ondertussen is mijn conditie bijna hetzelfde als voordien, maar daar is al heel wat moeite aan vooraf gegaan. Zeker in het begin miste ik soms motivatie om tempotrainingen op een trager tempo dan voorheen af te werken. Ten eerste wou ik meer de focus leggen op 'genieten' van mijn trainingen omdat ik vroeger sommige tempotrainingen gewoon puur op karakter liep omdat ik bv. echt niet graag 400'en deed. Ten tweede haalde ik dikwijls mijn tempo's niet. Dat was vermoedelijk niet omdat ik het niet kon, maar omdat mijn hoofd zei: 'Het is nu nog te vroeg om deze tempo's al opnieuw te kunnen lopen. Dat komt binnenkort wel weer terug.'

Lange tijd geen motivatie uit wedstrijden

Ik ben een atlete die veel motivatie haalt uit succeservaringen op wedstrijd. Die heb ik heel lang moeten missen wat zeker een domper was voor mij... Eind juli was ik eindelijk klaar om mijn geliefde pisteseizoen te openen in Bern. Na de stage met mijn vriend en trainer in de buurt van de Thuner- & Brienzersee in Zwitserland zou ik voorzichtig mijn conditie kunnen testen op de 3000m. Daar had ik niet de kans om naar huis te gaan met een gefaald gevoel door Belgische concurrentie die op dat moment sowieso een pak verder zou staan dan mij.

Klaar voor comeback

Uiteindelijk kon ik het wel een meevaller noemen! Ik liep heel de wedstrijd aan de leiding en liep toch solo naar een tijd van 10'15". Enerzijds was ik hier super tevreden mee en anderzijds wist ik dat ik niet alles gegeven had door schrik voor de man met de hamer. Maar het was duidelijk! Het weekend erna zou ik mijn Belgische comeback maken in Kessel-Lo. Ik wist dat een verbetering van PR (9'55"70) er kon in zitten. 

Persoonlijk record

Samen met Elise Van Raemdonck en Elke Godden sprak ik af dat we elke ronde iemand anders de kop zouden laten trekken. Uiteindelijk nam Elke de eerste ronden de leiding. Daarna nam Elise over. Toen het een ronde later mijn beurt was, kwam er geen gaatje om tussen te kruipen. Ik zat vast door een meisje dat naast mij liep. Jimmy riep al vrij snel dat we niet meer op schema zaten om onze tijd te halen. Toen Elise dit hoorde, versnelde ze stevig. Ik kon haar amper nog volgen, maar wist dat het zou moeten om een mooie eindtijd te halen. Na enkele ronden vertraagde ze terug een beetje waardoor ik de kans had om opnieuw op adem te komen. Zo kon ik de laatste ronden opnieuw versnellen en mijn PR met enkele honderdsten verbeteren (9'55"06).

Pisteseizoen afronden

Gisteren was het jammer genoeg al tijd voor mijn derde en laatste pistewedstrijd van het seizoen. Het was een gemixte 5000m in Lier met geen vrouwelijke concurrentie. Er liepen ook geen mannen een tijd die in de buurt kwam van mijn PR. Dus we wisten waar we voor stonden: ik kon kiezen voor een eenzame wedstrijd of Jimmy kon me hazen voor een tijd onder 17'. Omdat ik de laatste tijd de indruk had dat ik karakter miste, wou ik erg graag mezelf 5000m (mentaal) laten afzien. 

Slechte benen

De eerste 2km liep ik eigenlijk exact het tempo dat ik graag wou aanhouden. Maar ik voelde na 1.5km al dat mijn benen het lastig hadden om het vol te houden. Vanaf 2km begon mijn tempo enorm te dalen. Mentaal was dat een lastige zaak omdat ik verwachtte dat ik sneller kon. Maar dat mijn benen niet fris zaten na een lange werkdag ervoor en een (vooral mentaal) zware dag zelf voor de wedstrijd, was niet zo verwonderlijk. 

Geen kans op wedstrijdfocus

Mijn nonkel die jarenlang heeft afgezien van kanker werd 's morgens namelijk nog begraven. Heel de dag was ik totaal niet met de wedstrijd bezig geweest. Ik was helemaal niet in stemming en voelde mij al erg moe voordat we vertrokken. Ook mijn eten en drinken juist afstemmen was niet gemakkelijk. Mijn doel om gisteren karakter te kweken voor het winterseizoen is in ieder geval wel bereikt. Op 5 ronden van het einde voelde ik me al zo verzuurd dat ik al dacht aan uitstappen. Ik probeerde die gedachte te verdrijven en een zo snel mogelijk tempo aan te houden. 

Mentale strijd tegen mezelf

Dat was natuurlijk het moment dat er mannen mij begonnen te dubbelen... Dat heeft geen positieve invloed op de motivatie. Op 3 ronden van het einde was ik helemaal leeg. Ik wist niet meer waar ik de energie moest blijven halen om mijn wedstrijd uit te lopen en ik zag op de klok dat een eindtijd onder de 18' lastig zou worden. Die gedachte stelde mij echt teleur! Maar ik bleef doorzetten en probeerde de laatste 200m toch nog alles uit de kan te halen. Ik kwam aan in 17'31" wat gezien de omstandigheden zo slecht nog niet was. Zeker als ik me realiseer dat ik de eerste 3km veel gemakkelijker als in Bern in 10'15" doorkwam. 

Het wordt nog erg knokken om op de Crosscups met de toppers mee te kunnen draaien, maar aan mijn wil om ervoor te gaan zal het niet mankeren! En ik ben er vrij zeker van dat als ik de trainingen die Jimmy nog op de planning heeft staan goed kan afwerken (samen met hem), mijn conditie er sowieso nog een pak op vooruit zal gaan...

BK Brussel: Geen kers op de taart op mijn geweldig winterseizoen!

Mijn twee laatste crossen (PK Lokeren en VK Rotselaar) gaven zo veel vertrouwen voor vandaag. Maar dat bleek helemaal onterecht te zijn... Ik weet dat het parcours in Brussel me echt totaal niet ligt. Toch had ik de knop volledig omgedraaid en mezelf ingesproken dat ik het goed zou doen. Ik wist hoe goed mijn conditie zat en dacht dat ook op het heuvelende graslandschap van Laken te kunnen bewijzen.

Een hele week leefde ik er meer naartoe dan ik ooit al gedaan had. Maar toen ik dinsdag een luchtwegeninfectie kreeg, maakte ik me wel zorgen dat die niet op tijd weg zou zijn. Ik nam dus alle mogelijke voedingssupplementen om de ziektekiemen te bestrijden. Gisteren voelde ik me min of meer genezen. Maar ik voelde wel dat nog niet alles uit mijn lijf verdwenen was.

Toen ik deze morgen opstond, merkte ik dat ik nog niet voor de volle 100% gezond was. Maar ik voelde me goed en dacht dat ik vrij zou kunnen ademen. Dit bleek net iets anders te zijn tijdens de wedstrijd. Ik dacht dat het de ijskoude lucht was die mij hinderde bij het inademen, maar na de wedstrijd wist ik al snel dat het toch de verkoudheid was. De verzuring die ik voelde in mijn keel en het hoesten nadien waren veel feller dan anders.

Mijn doel vandaag was om top 10 te eindigen. Maar ik moest me tevreden stellen met een 19de plaats... Dan kan je niet anders dan teleurgesteld zijn! Gedurende de hele wedstrijd werd ik ingehaald door vrouwen die ik normaal gezien achter mij laat. Mentaal was dit niet normaal zwaar! Dan heb je veel zin om uit te stappen. Maar ik ben iemand die dat nooit zal doen tenzij ik echt super zware lichamelijke klachten heb. Dus ik bleef vechten tegen mezelf... Nutteloos! Maar ik kan wel fier zijn dat ik nog steeds kan zeggen dat ik in geen enkele wedstrijd in mijn leven heb opgegeven.

Ontgoocheld, met een gezicht vol tranen keerde ik huiswaarts. Uitlopen was niet nodig na die rotslechte wedstrijd. Nog pijnlijker was het om Jimmy (mijn vriend & trainer) en zijn papa teleur te stellen vandaag. Zij doen altijd oneindig veel voor mij en trotseerden de vreselijke koude. Want een gezellig weertje was het niet om in stil te staan! Toen we thuiskwamen was de enige manier om dit te verwerken samen met mijn vriend een duurloop van 10km doen. Op die manier 'probeer' ik de 20km die ik vandaag in totaal gedraaid heb te plaatsen als een training voor de zomer.

Persoonlijk vind ik het heel erg dat de CrossCup in Brussel werd verkozen tot het BK veldlopen. Dit zeg ik niet omdat het parcours echt mijn ding niet is, maar wel omdat toertjes lopen op een heuvelend grasveld naar mijn mening geen veldloop is. Wachtebeke was ook nooit mijn ding, maar wel een echte cross!

Ik kan op heel mijn winterseizoen echt met heel veel fierheid terugblikken. Bijna elke cross liep ik sterker dan de vorige. Ik probeer me daaraan op te trekken. Bovendien besef ik dat ik die vooruitgang geboekt heb door een trainer die me trainingen geeft die perfect op mij zijn afgesteld. Daarnaast volgt hij alles op de voet op zodat hij continu kan bijsturen, haalt hij me meteen uit een dip als het mentaal wat moeilijker gaat en nog zo veel meer!

Dus: BEDANKT Jimmy voor alles wat ik dit winterseizoen door jou bereikt heb! Als de tegenslag van vandaag verwerkt is, ga ik er sowieso nog lang van nagenieten en er energie uit halen voor het zomerseizoen binnenkort!

Dromen werden waar in Rotselaar...

Ondertussen is de CrossCup in Rotselaar al enkele uurtjes gelopen. Maar ik kan mijn prestatie nog niet geloven. Heb ik dit echt gedaan? Ben ik vandaag echt 7de Belgische geworden? Dit is mijn beste plaats op een CrossCup ooit...

Enerzijds zat het er uiteraard aan te komen. Hoe vlot ik vorige week de cross in Lokeren liep, beloofde al veel voor vandaag. Maar gisteren stond ik op met een koortslip. Ik voelde me sinds vrijdag al oververmoeid. Dus ik had zeker toch wat schrik om deze wedstrijd aan te vatten.

Bij de start kon ik me meteen goed positioneren. Zo liep ik een hele tijd in Lisa Rooms haar spoor. Maar ik liep veel vlotter door het zand dan anders en ik schoof al snel op naar een plekje achter Louise Carton. SERIEUS?! Achter Louise Carton? Ik weet dat ze nog niet de 'oude' is, maar dit verwachtte ik toch ook niet. Tijdens de wedstrijd dacht ik in mezelf dat ik me sowieso aan het overzetten was en dat ik dat de laatste ronde weer zou bekopen. Want sinds mijn aangepast eetpatroon na mijn intolerantietest zijn er nog niet veel crossen geweest waarbij ik nog energie in mijn benen over had de laatste ronde.

Nog steeds in het spoor van Louise vatte ik de laatste ronde aan. Maar ze begon wat te versnellen in de zandbak waardoor ik haar langzaam moest laten gaan. Toen we het bos voor de laatste keer ingingen voelde ik me dan ook doodop. Ik had veel schrik om nog door heel wat vrouwen ingehaald te worden. Maar ik kon onverwacht redelijk mijn tempo aanhouden en op het einde zelfs nog een versnelling inzetten. De tank was dus toch nog niet helemaal leeg! Mijn versnelling was jammer genoeg niet sterk genoeg om Goele Truyers van me af te houden, maar dit kon mijn pret helemaal niet bederven!

Toen ik aankwam, had ik me nog nooit zo slecht gevoeld. Ik had het gevoel dat ik moest overgeven, maar ik was zo ontzettend gelukkig om mijn prestatie! Bij het uitlopen had ik ook weer ferme buikkrampen. Maar dat nam ik er graag bij! Last van mijn buik heb ik altijd al gehad... Ik heb deze last dan toch veel liever na de wedstrijd dan tijdens!

Het is duidelijk dat Jimmy me kan doen pieken op de wedstrijden waarop ik er echt wil staan. Ik ben erg dankbaar dat ik zo'n goede, persoonlijke begeleiding van hem krijg!

Ik ben toch echt niet aan het dromen, hé?!

Foto: Albert Aerts